Geybels Frieda

Of ik een kunstenaar ben , dat laat ik in het midden of laat ik aan de kunstkenner over

Van in mijn kindertijd, was ik bezig met tekenen of meubelen aan het verschuiven op mijn kamer. Ik zag mij als kind al de etalages van winkels in orde maken. Maar dat was buiten mijn ouders gerekend, want zij zagen het niet zitten om mij naar een kunstschool te sturen. De lerares voor het vak tekenen raden het mijn ouders aan, maar in die tijd was het geen evidente keuze voor een meisje en zo ging ik al werken op mijn 14de en kwam er van kunst niets meer ter spraken.

Ondertussen gelukkig gehuwd en gezegend met 2 kinderen en 2 kleinkinderen. Met in mijn achterhoofd toch nog altijd de kriebels voor iets te doen met kunst. Gelukkig zijn ons kinderen creatief en hebben wij hun al de kansen geboden die er waren. En zij waren het dan ook die mij ingeschreven op het SASK te Hasselt. Waar ik de eerste 3 jaar beeldatelier gedaan heb en waar ik mij afvroeg wat doe ik hier tussen al die kunstenaars? Door de motivatie van thuis uit en de leraar Michel Gruyters heb ik het vol gehouden waarna ik keramiek gevolgd heb bij Gerda Steegmans en Marie-Jeanne Vranckx.

Deze opleiding heb ik tot mijn eigen verbazing afgesloten op mijn 63ste als laureate Prijs Pierre Cox 2018

Na de eerste 4 jaar en de basis onder de knie te hebben, ben ik met mijn eigen ideeën aan de slag gegaan en zijn de eerste cocons geboren.

Die cocons ontstaan door met kleirollen op te bouwen, zonder eerst een schets te maken. Gewoon wat er in mijn hoofd zit en door mijn handen het laten ontwikkelen. In mijn werken staan thema’s als geborgenheid, bescherming, gezin centraal.

De cocon-achtige volumes verwijzen naar mijn voorliefde en fascinatie voor maskers. In deze gesloten vormen verwerk ik dan ook maskers. Het masker is extravert en kijkt naar de buitenwereld. De cocon daar en tegen verwijst naar geborgenheid en het introverte.

Mijn laatste werken zijn ontstaan nadat er mij iemand feliciteerde toen ik als laureate de Jos Elsen prijs 2019 in de wacht sleepte. Die vroegere schoolvriendin vertelde dat ze trots was dat er iemand uit onze lagere schooltijd , die geen kansen had gekregen , nu tot 2 x toe in de prijzen was gevallen. En wij waren met vele in die tijd ,die geen kansen hebben gekregen. Daarom voor hen en de kinderen van nu die geen kansen krijgen deze werken .

De zwarte cocons verwijzen naar onze zwarte satijnen schortjes, het witte porselein verwijst naar de witte kraagjes die we droegen en voor wie geluk had de witte sokjes. In sommige werken zit ook een echt gouden vlekje voor ieder kind van toen en nu, een hart onder de riem te steken en te zeggen geef nooit op.
Ik wil met deze werken een sociaal en maatschappelijk verhaal brengen, dat mij tot de dag van vandaag niet onberoerd laat.

Op welke realisatie ben je fier:
Dat ik mensen kan beroeren met mijn werken. En daar door mijn werken een mooie plaats ik tuinen of woonkamers krijgen.
Groeps- en solo Tentoonstellingen van 2017 tot nu de laatste groepstentoonstelling van Art 27 in het luchtfabriek te Heusden Zolder in 2021

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on print
Print
Kunstschilder

Emry Demirci

Ik hoor de stem van mijn oudste broer in mijn hoofd. “Hey, kunstenaar!”Als zesjarige werd

Kunstschilder

Bjorn De Buck

“de schoonheid en het mystieke van de gewone dingen” Daar sta je dan als kleine

Kunstschilder

Eefje Van den Brande

Gevoelsmatig laat Eefje Van den Brande de underdog stralen in haar kunst: Het kreupele paard,

Kunstschilder

Maurien Bart

Van kind af aan was ik al veel aan het tekenen, zo vaak dat ik